Interview met Sjeeke en Susan

19-09-2018

Sjeeke snoezelt bij Zorgcentrum Glana

Sjeeke werkt twee keer in de week als vrijwilligster op de afdeling Biezenhof bij Glana in Geleen, een zorgcentrum van Zuyderland voor (dementerende) ouderen. Wat Sjeeke doet heet snoezelen. Marjo, actief bij het Levanto Ervaringsdeskundigen Team (LET) én gastredacteur bij Levanto InSight, interviewde Sjeeke zelf én Sjeekes’ begeleidster Susan bij Glana over dit bijzondere vrijwilligerswerk. 

Snoezelen en contact maken
Marjo: “Snoezelen, wat is dat???” Sjeeke begint te stralen als ze uitlegt wat ze precies doet. Ze aait mensen over hun handen, armen en wangen en over hun haren. Ook smeert ze hen in met crème,  gaat bij hen zitten en stelt ze op hun gemak. Zij vinden dat prettig, ze worden er rustig en vrolijker van en zoeken dan ook zelf makkelijker contact. Dit is iets wat ze anders niet doen. Sjeeke wil de mensen laten voelen dat er nog iemand van hen houdt. 
 
Werk of hobby? 
Sjeeke doet dit werk nu ruim een jaar en zo te zien met veel plezier, ze straalt helemaal als ze erover vertelt. Ze wilde destijds graag vrijwilligerswerk gaan doen en keek hiervoor bij zorgcentra op het internet. Ze stuurde een mailtje naar Glana en ging op gesprek bij Angelique en Susan. Zij besloten dat Sjeeke mocht komen snoezelen. Susan begeleidt sindsdien het vrijwilligerswerk van Sjeeke. Zij werkt al ruim dertig jaar bij Glana, eerst als ziekenverzorgster en sinds twee jaar als activiteitenbegeleidster, een rol waarin ze zich helemaal thuis voelt. Ze zorgt voor sfeer op de afdeling, zet de radio aan, maakt een praatje met de mensen en zorgt dat de taken verdeeld worden. Haar werk is eigenlijk een combinatie van haar hobby, creativiteit en de liefde voor de oudere mens: “Mensen hebben lang genoeg moeten werken en ploeteren vroeger. Ik wil ze daarom in de watten leggen. Ik wil ze een aangename dag bezorgen.” Sjeeke kan dit gevoel alleen maar beamen: “Dan kunnen we elkaar de hand geven!” Ze lachen beiden heel hartelijk en schudden elkaar de hand omdat ze allebei vinden dat hun werk hun hobby is. 

Beetje extra aandacht, maar niet betuttelen
Als Sjeeke haar snoezeldag begint, maakt ze eerst een rondje langs de bewoners en kijkt of ze wakker zijn. Ze gaat bij een mevrouw op bed zitten en aait haar over de arm. Ze merkt dat de vrouw erg moe is en zegt tegen de vrouw dat ze maar lekker moet gaan slapen. Ze wil de mensen niet betuttelen maar gewoon lief en aardig voor ze zijn en hen wat extra aandacht geven. Medewerkers van Glana hebben daar soms gewoon te weinig tijd voor. 

Iets van mezelf geven
Sjeeke vindt haar vrijwilligerswerk zo fijn om te doen omdat ze iets van zichzelf kan geven aan de mensen. Ze vindt het fijn om contact te maken. Zo heeft ze iets omhanden dat ze leuk vindt en haar ook nog een goed gevoel geeft. Wat ze niet zo leuk vindt, is dat mensen soms onverwacht boos kunnen worden en dan gaan schelden. Soms worden ze zelfs agressief. Maar meestal geven bewoners het duidelijk aan als ze ergens geen zin in hebben. Dan duwen ze bijvoorbeeld haar arm weg.

Wie goed doet, goed ontmoet
Sjeeke werkt heel graag bij Glana maar ze zijn daar gelukkig ook heel blij met haar. Ze zegt lachend dat ze altijd complimenten krijgt als ze daar is. Susan beaamt dat volmondig met nog maar eens een compliment voor Sjeeke: “Wij zijn allemaal gewoon superblij met jou, zowel de medewerkers als de bewoners. Maar dat hebben we natuurlijk al honderd keer tegen je gezegd. Jij bent de rust zelf. Jij geeft speciale aandacht aan mensen, iets dat er anders helaas vaak bij inschiet. Mensen krijgen zonder vrijwilligers vaak alleen individuele aandacht bij het zorgmoment en het eetmoment. Er is daarom eigenlijk altijd een tekort aan vrijwilligers zoals Sjeeke, dankzij wie we meer persoonlijke aandacht kunnen geven aan de mensen. En dankzij wie we bijvoorbeeld ook meer mensen kunnen meenemen met wandelen of laten meedoen aan activiteiten.” Het doet Sjeeke allemaal zichtbaar goed, ze straalt er helemaal van. 

Ook vrijwilliger worden? 
“Wij zouden echt niet meer zonder onze vrijwilligers kunnen”, vertelt Susan verder. “Maar ik wil wel graag benadrukken dat het wat mij betreft niet de bedoeling is dat vrijwilligers de plaats gaan innemen van betaalde krachten. Vrijwilligers zijn aanvullend van onschatbare waarde en moeten dat ook blijven. Ze bieden nét dat stukje extra voor onze bewoners en voor ons. Je moet gewoon hart voor de oudere mens hebben, dat is het belangrijkste. Een dementerende is doorgaans niet vierentwintig uur per dag dement. Dat merk je soms aan de herkenning, dat vind ik persoonlijk heel leuk, dat ze blij zijn je weer te zien.” Sjeeke knikt ondertussen instemmend als Susan vervolgt: “Je moet er alleen wel tegen kunnen dat we regelmatig met sterfgevallen te maken hebben. Laatst hadden we er drie in hele korte tijd. Dat doet wel wat met je. En laatst was er iemand gevallen die daardoor in een rolstoel terecht is gekomen. Dat is eigenlijk op oudere leeftijd nog veel erger.”

Met dank aan: Susan & Sjeeke
Tekst Marjo


 

Deel deze pagina